T-90 آخرین محصول از سری تانکهای روسی با عنوان T- می باشد که در آن شاهد ارتقا قدرت آتش، حرکت و انتقال و زره می باشیم. این تانک توسط شرکت نیژنی تاجیل روسیه ساخته می شود. در حال حاضر T-90 در نیروی زمینی روسیه و هند به خدمت گرفته شده است. در فوریه 2001 هند قراردادی برای خرید 301 فروند از این تانک را امضا کرد که از این تعداد 124 تانک در روسیه ساخته و بقیه در هند مونتاژ شد. اولین تانک در سال 2004 به هند تحویل داده شد. همچنین T-90 های مونتاژ شده در هند نیز با نام بهیشما شناخته می شوند. این تانک توسط سیستمهای خود محافظتی و نمایشگرهای فروسرخ ساخته شده در فرانسه و بلاروس (روسیه سفید) تجهیز شده است. در ژانویه 2005 اعلام شد که 91،  T-90 دیگر نیز در نیروی زمینی روسیه به خدمت گرفته خواهد شد.

برجک T-90

تسلیحات

تسلیحات T-90 شامل توپ 125 میلیمتری 2A46M بدون خان می باشد که قادر به شلیک انواع تسلیحات مانند توپ های HEAT (توپ انفجاری بسیار قوی زد تانک)، APDC (توپ زد زره)، HE-FRAG خرده های انفجاری قوی بعلاوه ی گلوله های انفجاری با فیوزهای زمانی می باشد. . این توپ دارای سیستم پر کن خودکار است و آن را بدون پیاده کردن برجک تانک براحتی می توان پیاده کرد. علاوه بر توپ 125 میلیمتری T-90 می تواند موشک هدایت شونده زد تانک 9M119 رفلکس ( کد ناتو AT-11 اسنایپر) را شلیک کند. برد این موشک 100 تا 4000 متر بوده که در عرض 11.7 ثانیه می تواند به دورترین فاصله مجاز خود برسد. از این سیستم موشکی برای مقابله با زره های واکنشی و حتی اهداف هوایی کم ارتفاع مانند هلیکوپتر تا برد 5 کیلومتر استفاده کرد. این سیستم موشکهای 9M119 یا 9M119M که دارای هدایت نیمه فعال لیزری است شلیک می کند. وزن این موشکها 23.4 کیلوگرم است. همچنین T-90 با مسلسلهای 7.62 میلیمتری و 12.7 میلیمتری زد هوایی تجهیز شده است. یک قبضه مسلسل کلاشنیکف  AKS-74 نیز در قسمت انبار تانک نگهداری می شود.

زره

T-90 با زره های معمولی و زره های انفجاری واکنشی (ERA) محافظت می شود. سیستم کمک رسانی دفاعی Shtora-1 ساخت روسیه نیز به پایداری تانک کمک می کند. این سیستم شامل پارازیت اندازهای گرمایی، سیستم هشدار دهنده لیزری با چهار دریافت کننده لیزری، سیستم نارنجک انداز دودی برای استتار تانک بعلاوه سیستم کنترل کامپیوتری می باشد. همچنین در T-90 از تجهیزات حفاظتی ش.م.ر(شیمیایی،میکروبی،رادیواکتیو) استفاده شده است.

کنترل آتش

T-90 دارای سیستم کنترل آتش اتوماتیک 1A4GT می باشد که شامل سیستم کنترل آتش روز 1A43 توپچی، آلت نشانه روی گرمایی TO1-KO1 توپچی دارای برد 1.2 تا 1.5 کیلومتری تشخیص هدف و نمایشگر PNK-S فرمانده است. خود سیستم 1A43 نیز شامل آلت نشانه روی/ فاصله یاب با کانال هدایت موشک، اندازه گیر باد، کامپیوتر 1V528 و تثبیت کننده تسلیحات 2E42-4 می باشد. آلت نشانه روی PNK-4S فرمانده شامل آلت نشانه روی روز/شب با برد تشخیص هدف 800 متر در روز و 700 متر در شب می باشد. راننده نیز با نمایشگر فروسرخ دید در شب TVN-5 مجهز می شود.

رانش

T-90 از موتور V-84MS با قدرت 840 اسب بخار پیستونی چهار زمانه نیرو می گیرد. این موتور از انواع سوخت مانند کروسین (نفت سفید) و بنزین بعلاوه دیزل می تواند استفاده کند. در مجموع 1600 لیتر سوخت را این تانک می تواند حمل کند که منابع آنها با زره های مناسب محافظت می شوند.

منبع : www.Army-technology.com 

با سلام خدمت دوستان گرامی بعد از تعطیل وبلاگ و دوری از اینترنت تصمیم گرفتم که دوباره وبلاگ رو به کار بی اندازم. چون اولین و ضروری ترین راه برای پیشرفت یه وبلاگ ارتباط درست با مخاطب هست تصمیم گرفتم همیشه قبل از ارایه یک مقاله یک به سوالات نظرات و پیشنهادهای شما جواب بدم و مطمئن باشید که همشون جواب داده خواهند شد. پس در این مقاله ابتدا به سوالات قبلی عزیزان پاسخ می دهم.

احمد :

- لطفا اگر برایتان امکان دارد در مورد زیر در یایی های ایران اطلاعاتی را در مورد مشخصات وتوانمدیهایشان ارائه نمایید چرا که تاکنون مطالبی راجع به ان مشاهده نکرده ام همچنین درمورد چند نوع ماهواره ایی که در کشور در حال ساخت است و کاربردهای ان توضیح دهید .

ایران قبل از انقلاب اسلامی سفارش 6 زیر دریایی آمریکایی را داده بود. قرار داد این زیر دریایی ها که با نام کوسه در ایران شناخته می شدند پس از انقلاب فسخ شد. اما بعد از جنگ با عراق و در اوایل دهه 1990 ایران سفارش خرید تعدادی زیر دریایی را به روسیه داد.  این زیر دریایی های دیزلی که SSk Kilo و SSI نام داشتنتد در سالهای 1990 تا 1996 تحویل داده شدند. به نظر می رسد این زیر دریایی ها 6 تا باشد که البته این روز ها ایران در پی ارتقا آنها با شرکتهای روسی می باشد. ایران در سال 2000 زیر دریایی السابحات 15 را به نمایش گذاشته و امسال نیز در رزمایش اتحاد 84 نیروی دریایی ارتش خبر ساخت زیر دریایی جدید غدیر نیز داده شد که یکی از بهترین ویژگی های آن پنهانکاری در زیر دریا از سیستمهای سونار می باشد. در آینده از زیر دریایی های ایران بیشتر خواهم نوشت.

زیر دریایی یونس نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران (SSK Kilo)

سامان :

- لطفا در مورد تانک تی-90 روسی یک مقاله بنویسید .

به پست بعدی توجه فرمایید.

امیر رضایی :

- می خواستم اگر امکان دارد در مورد رادار ملی که توسط نیروی هوایی ساخته شده توضیح دهید.

در این مورد تحقیق می کنم. امیدوارم در آینده اطلاعات بیشتری در این مورد در اختیار شما بگذارم.

رضا  :

- می خواهم آدرس مراکزی که اسم نویسی برای ورود به ارتش جمهوری اسلامی می کنند بدهید.

در این زمینه هم در آینده اطلاعات مفصلی خواهم داد.

با تشکر از شما عزیزان در انتظار سوالات نظرات و پیشنهادات شما

سلام

این چند وقته که دیدم هر چی من مقاله می نویسم و شما نظری نمی دین منم نا امید شدم. اینبار دیگه واقعاْ خسته شدم و دره وبلاگو تخته می کنم. چون دیگه اداره دو تا وبلاگ زحمتش یه جا نظر ندادن شما خیلی آدمو خسته می کنه. به امید دیدار

احسان

با سلام خدمت دوستان و خوانندگان عزیز وبلاگ نظامی آرمی. با عرض معذرت به خاطر تاخیرم در به روز سازی وبلاگ، علتش عدم همکاری شما با منه که واقعاً انگیزه منو پایین میاره. من اول کار خوشحال بودم که اولیت وبلاگ نظامی حداقل یه بازدید کنند های خاصی رو داره ولی حالا می بینم که اون بازدید کننده ها از من حمایت نمی کنن. مثلا بنوسید از چه مطالبی خوشتون میاد. چه اشکالایی داشت مقاله هام و حتی سوالاتونو ازم بپرسین. اینتوری ماهم با سرعت بیشتری برای ارضای شما دست بکار می شیم. حالا به مقاله ای جالب از یکی از بهترین سلاحهای دریایی امروز یعنی ناوشکن ها توجه کنید. منتظر نظرات شما...

نگاهی به ناوشکن ها و تاریخچه آنها

در فرهنگ واژگان دریایی destroyer یا ناوشکن به ناو جنگی سریع،  با مانور پذیری و پایداری بالا گفته می شود که برای اسکورت و نگهبانی از کشتی های بزرگتر در یک ناوگان یا گروه جنگی در مقابل قایق ها و زیردریایی های دشمن استفاده می شود.

ناوشکن نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در رزمایش اتحاد ۸۴

تاریخچه ناوشکن ها

پیدایش ناوشکن به بعد از جنگهای داخلی شیلی(1891) و در طی جنگ چین و ژاپن(1894-1895) به وسیله بریتانیا بر می گردد. در آن کشمش نوع جدیدی از کشتی جنگی که کوچک، بسیار موثر و چابک بود بوجود آمده بود که قایق اژدر انداز ( به سری مقاله های قایقهای اژدر انداز توجه کنید) نام داشت. این قایقهای کوچک سریعتر از ناوهای بزرگ بودند و با چابکی زیاد به آنها نزدیک شده و با استفاده از اژدر های خود این ناوها را مورد هدف قرار داده و به سرعت از صحنه فرار می کردند. این قایقها با وجود برد کم به همراه ناوگان کشتی های بزرگ در صحنه نبرد حضور داشته و بعنوان مهاجم مکمل ناوهای جنگی که نقش ضربتی مقابل را بر عهده داشتند عمل می کردند. بدین سان مدافعان نیز در مقابل دو هدف قرا می گرفتند که قایقهای اژدر پرتاب کن هم سریع و به خاطر ارزان بودنشان بسیار بی محابا حمله می کردند. برای مقابله با این قایقها که واقعاً دردسر ساز بودند به سلاحی مطمئن نیاز بود.

ناوشکن یو اس اس لاسن

در نتیجه گونه از ناو جنگی با نام نابود کننده قایق اژدر انداز (Torpedo Boat Destroyer) طراحی و ساخته شد. این کشتی ها به همان اندازه قایق های اژدر پرتاب کن سریع بودند و فرق عمده آنها جایگزینی مسلسل و توپ به جای اژدر بود. این ناوچه ها در بین کشتی های بزرگ بوده و مانع نفوذ قایقهای اژدر انداز می شدند. این ناوچه ها خالی از اشکال نبودند و با وجود دفاع خوب در مقابل قایقهای اژدر انداز به هنگام دوری از ناوگان خودی طعمه کشتی های بزرگ دشمن می شدند. به همین دلیل غالباً اژدرهایی روی آنها نصب می شد. مشکل دیگر این بود که قایقهای اژدر پرتاب کن برد کمی داشتند. اما در مقابل چون ناوشکنها همواره محافظ ناوهای بزرگ بودند باید دارای بردی برابر با آنها می بودند که همین باعث بزرگی این ناوچه ها و در نتیجه کاهش سرعت آنها می شد. نخستین طراحی یک ناوشکن موثر با برد و سرعت مناسب دو ناوشکن کلاس هوک (غارت) نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا بود که در سال 1893 به آب انداخته شد. بعدها ناوشکن ها وظیفه قایق های اژدر انداز کوچک را بر عهده گرفتند و با اژدر به ناوگان دشمن حمله می کردند، مانند حمله ویرانگر ژاپنیها به ناوگان روسیه در بندر آرتور در آغاز جنگ ژاپن-روسیه در سال 1904 و صحنه های نبرد جنگ جهانی دوم در اقیانوس آرام. اما تهدید جدید برای ناوشکن ها در جنگ جهانی اول با معرفی سلاحی جدید به نام زیر دریایی پدیدار شد. در واقع زیر دریایی یا قایق یو (U-Boat) نوعی قایق اژدر انداز بود که می توانست مدتی در زیر آب بماند ( البته زیر دریایی های آن زمان) و بدین ترتیب با پنهان شدن در عمق دریا  از مسلسلهای ناوشکن ها در امان مانده، زیر آبی خود را به ناوشکن ها و دیگر ناوها رسانده و اژدرهای خود را شلیک می کردند. همین باعث پیشرفت و تکامل سریع ناوشکن ها در طی جنگ شده و تجهیزات و سامانه هایی مانند سونار و عمق سنج برای مقابله با تهدید های جدید به کار گرفته شد. در جنگ جهانی دوم تهدید ها بیشتر شد. زیر دریایی ها قوی تر شده و از سویی دیگر هواپیما ها بعنوان یکی از مهمترین سلاح های دریایی به کار گرفته شده بودند. دوباره مطالعات برای مقابله با این خطرات آغاز شد. در نتیجه این مطالعات ناوشکن ها با توپهای زد هوایی و رادار در کنار توپهای قبلی، عمق سنج و اژدر ها تجهیز شدند. از آن زمان ناوشکن ها به کشتی هایی چند منظوره تبدیل شده بودند که خود آن قدر گرانتر شده بودند که دیگر سلاحی مناسب برای محافظت از ناوهای دیگر نبودند. چون خود هدف ارزشمندتری بودند! همین زمینه ساز معرفی ناوچه های جنگی کوچکتر و ارزانتر زد زیر دریایی توسط نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا شد که ابتدا کاروِت و سپس فریجت یا ناوچه محافظ نامیده شدند.

منبع : www.Answers.com

ناوشکن ها موفق عمل کردند و در مقابل کشتی های جهانی (universal ships) بتدریج جای قایقهای اژدر انداز را گرفتند. تا  جنگ جهانی دوم قایقهای اژدر انداز به تعداد محدود در برخی از نیروهای دریایی مانند آلمان و فرانسه باقی ماند. کشتی های جهانی که محکمتر از قایقهای اژدر انداز بودند 70 تا 100 متر طول داشته و دارای 2 تا 3 مسلسل 100 میلیمتری و پرتاب کننده های اژدر بودند.

بعد ار جنگ این کشتی ها به تدریج کنار گذاشته شدند. قبل از جنگ جهانی اول در حالیکه قایقهای اژدر انداز بزرگتر شده و با سلاحهای سنگینتری مسلح می شدند، کلاس متفاوتی از قایقهای اژدر انداز که دوباره سیر قبلی این قایقها یعنی کوچکی و چابکی را طی می کردند ظهور یافتند. معرقی موتور های درون سوز باعث افزایش راندمان موتور و به نوعی دیگر بدست آوردن قدرت بیشتر از موتور کوچکتر شد. نتیجه قایق اژدر اندازی کوچکتر با حدود 15 تا 30 متر طول و سرعت بالای 30 تا 50 نات (56 تا 93 کیلومتر در ساعت) قادر به حمل 2 تا 4 اژدر شلیک شونده از پرتاب کننده های ثابت و همچنین با مسلسلهای متعدد شد. این قایقها تا جنگ جهانی دوم مفید ماندند بخصوص قایقهایی مانند S-booten آلمانی که انگلیسیها آن آنها را E-boat نامیدند. قایقهای(MTB) نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا و PT boat های امریکا که بسیار خوب خدمت کردند. یکی از درگیریهای قایقهای اژدر انداز به فوریه 1942 بر می گردد جاییکه E-boat های ناوشکن آلمانی از ناوگانهای کوچک شارنهوست، نیسنائو و پرینز یگن و چندین کشتی کوچگ در مقابل MTB های نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا دفاع کردند. از جنگ جهانی دوم به بعد قایقهای اژدر پرتاب کن شدیداً تحت شعاع سرعت زیاد ناوگانهای جدید قرار گرفتند. بطوریکه عملیات این قایقها بیشتر به حمله به ناو های جنگی بزرگ و کند محدود می شد. همچنین تغییر بزرگ دیگر ظهور هواپیماهای گشت دریایی بود که براحتی این قایقها را از فواصل دور شکار می کردند. قایقهای اژدر پرتاب کن بعلت ظهور موشک های هدایت شونده به طور کامل کنار نرفتند. امروزه تعدادی از نیرو های دریایی از چنین قایقهایی استفاده می کنند. که البته نمونه های جدید تر مجهز به موشک های زد کشتی با برد 30 تا 70 کیلومتر نیز می باشند. که این موشک ها نیاز به سرعت را امروزه کمتر کرده اند. بعلاوه هواپیما نیز همچنان موثر برای مقابله با ناوهای دریایی مورد استفاده قرار می گیرد.

تورپیدو بوت نوعی ناو جنگی است که برای شلیک اژدر به واحدهای سطحی استفاده می شود. اين نوع ناو ها براي مقابله با كشتی های جنگی (بتل شیپ که مجهز به توپهای متعدد) بزرگ، کند و با زره قوی با سرعت و چالاکی بسیار خود طراحی شده اند. در اواخر 1800 با ظهور ناوهای بزرگ با پوسته فلزی و استفاده از ژیروسکوپ برای هموار کردن حرکت ناوها در امواج، ساخت این نوع ناو ها بسیار گسترش یافت و بزودی تعداد زیادی از ساخته شده و نام بتلشیپ (Battleship : کشتی جنگی) و بعدها دردنات (dreadnought : بی پروا) به آنها گذاشته شد. بدلیل گرانی بسیار بتلشیپها تنها معدود کشورهای ثروتمند قادر به ساخت آنها می شدند.

قایق اژدر انداز دروزکی

با این حال با وزن زره های جدید باعث کندی این ناوها و نیاز توپهای عظیم برای نفوذ به این زره ها زمینه ساز ساخت ناوی کوچک و سریع قادر به حمله به چند کشتی جنگی و با قیمت کمتر شد. معرفی اژدر بعنوان سلاحی که قادر به فلج کردن و حتی غرق کردن هر کشتی جنگی بود توانست به تحقق این رویا تا حد زیادی کمک کند. در اواخر قرن 19 کشورهای زیادی به ساخت قایق اژدر انداز پرداختند. قایقهایی که در واقع کشتیهای کوشک با طول 30 تا 50 متر و قادر به پرتاب تا 3 اژدر و مسلسلهای کوچک بودند. این قایقها یبا پیشرانه های بخاری دارای سرعت 20 تا 30 نات ( 37 تا 56 کیلومتر در ساعت) بودند. قایقهای اژدر انداز گران نبودند و بهمین دلیل می توانستند آنها را بصورت عمده خریداری کنند که جدا از تواناییشان، آنها را قادر به حمله در مقیاس وسیع و به ناوگان بزرگ می کرد. در حالی که چند فروند ار آنها هنگام نزدیکی به محدوده آتش ناوهای بزرگ از بین می رفتند ولی به خاطر ارزانی حتی غرق کردن یک ناو جنگی بزرگ نیز برای صاحبان این قایقها یک پیروزی به حساب می آمد. اولین قایق اژدر انداز را به HnoMS Rap نیروی دریایی سلطنتی نروژ است که در سال 1873 انگلیس آن را سفارش داد. اولین شلیک اژدر از این نوع قایق در یک جنگ واقعی توسط دریا سالار استفان ماکاروف روسی در 16 ژانویه 1877 بر ضد ناو جنگی ترکیه در جنگ روسیه-ترکیه (1877-1878) انجام شد. قایق جدید باعث ولوله ای در جهان و به فکر افتادن کشور ها برای مقابله با یکه تازی آنها شد. در نتیجه نوعی جدید از کشتی های جنگی با نام torpedo boat destroyer (نابود کننده قایق اژدر انداز) پا به عرصه ظهور گذاشتند که نمونه های بزرگتر شده قایق اژدر انداز با سرعت یکسان ولی مجهز به مسلسلهای قویتر بوده که به آنها اجازه حمله از فواصل دورتر را می داد. این ناو ها که امروزه به آنها destroyer یا ناوشکن اطلاق می شود قادر به حمل اژدر نیز بودند. ناوشکنها جلوتر از پیشرو ناوها برای دور نگه داشتن قایقهای اژدر انداز حرکت کرده ولی به اندازه کافی به ناوگان خودی نزدیک بودند که توسط ناوها دشمن مورد هدف قرار بگیرند.

ادامه دارد...

منبع : www.answers.com

نیروی زمینی و در کل ارتش ایران قبل از انقلاب اسلامی جزو بهترینهای جهان بود. اما بعد انقلاب و خروج کارشناسان خارجی (و اغلب آمریکایی) و فرماندهان وفادار به شاه و تحریم آمریکا به یک باره این قدرت فروکش کرد و اگر همت جوانان وطن دوست ارتشی آن زمان نبود مطمئناً سرنوشت جنگ و حتی انقلاب به گونه ای دیگر رقم می خورد. حجم سلاحها و جنگ افزارهای خریداری شده آن زمان به حدی بود که امروزه هم بعد از آن جنگ طولانی از آنها استفاده می شود. بهر حال بعد از جنگ تحمیلی 8 ساله و در حالیکه انقلاب ما تازه به پیروزی رسیده اما خسته از جنگ بود دو فاکتور مهم در مقابل فرماندهان نظامی قرار گرفت. یکی عملیاتی نگه داشتن سلاحهای بجا مانده و دیگری به روز رسانی و خرید سلاحهای جدیدتر. و از آنجاییکه خرید سلاح دشوارتر شده بود نیاز شدید به خود اتکایی احساس شد.

در مورد تانک ذوالفقار اطلاعات جامع چندانی در دست نیست. در سال 1994 ایران از ساخت تانکی به نام ذوالفقار که به نظر توسط سپاه طراحی و ساخته شده بود پرده برداشت. در ساخت این تانک از فناوری و قطعات تانکهای T-72 که اکنون تحت امتیاز روسیه در ایران تولید می شود، M-60 و M-48 استفاده شده است.

ذوالفقار ۱

این تانک در سه مدل 1، 2 و 3 ساخته شده که مدل 3 که در سال 1999 معرفی شده که دارای تفاوتهای اساسی و بخصوص در مورد برجک و همچنین دارای زره بر روی کناره ها می باشد . از لحاظ ظاهری ذوالفقار بسیار شبیه تانک M1 آمریکاست که این شباهت در مدل 3 نمایان تر است.

ذوالفقار ۲

ذوالفقار دارای توپ 125 میلیمتری بدون خان با پخش کننده دود است که به نظر روسی و متعلق به T-72 می باشد. این توپ که دارای توانای پرکنی خودکار است چنان طراحی شده که بتواند با یک شلیک هدف را در جا منهدم کند. در بعضی از نمونه های مدل 1 مسلسل اضافی 12.7 میلیمتری بر روی برجک نصب شده است. مهمترین ویژگی ذوالفقار بومی بودن آن بوده و در نتیجه امکان ارتقا و پیشرفت آن براحتی ممکن است. تولید انبوه این تانک از سال 1996 آغاز شده است و در اختیار نیروهای مسلح ( به نظر سپاه) قرار گرفته است.

ذوالفقار ۳

موتور ذوالفقار نیز دیزلی و دارای قدرت 1000 اسب بخار بوده و شواهد از تفاوت آن با موتور T-72 حکایت می کند. در مورد موتور نیز اطلاعات چندانی در دست نیست. طبق اطلاعات رسمی سرعت ذوالفقار در جاده 65 تا 70 کیلومتر در ساعت می باشد. وزن آن نیز 40 تن گزارش شده است. از لحاظ الکترونیکی نیز ذوالفقار در حد بسیار خوبی قرار دارد. این تانک دارای کامپیوتر کنترل آتش( شاید اروپایی) و مسافت یاب لیرزی و دارای قدرت هدف گیری بسیار می باشد. از جمله شک و شبهه ها در مورد ذوالفقار حمل همیشگی آن بر روی تریلر به هنگام رژه می باشد که به خاطر آن عده ای ذوالفقار را تنها یک مانور سیاسی می پندارند ولی عکس های منتشر شده از حضور ذوالفقار در رزمایشهای مختلف این نظریه را باطل می کند.